رمز و رازهاي بازيهاي موجود در ويندوز

حتما شما نيز به مانند تمامي کاربران ويندوز ، براي يکبار هم که شده بازي هاي موجود در اين ويندوز ديدن را ديده ايد. اين بازي ها به طور پيش فرض در تمامي نسخه هاي ويندوز نصب ميشوند. اين بازي ها که شايد به ظاهر بسيار ساده به نظر برسند ، همانند بازيهاي معروف ديگر ، پر از رمز و راز هستند! در اين ترفند قصد داريم به معرفي رمزهاي بازي هايSolitaire ، Pinball ، Minesweeper ، FreeCell بپردازيم.

- بازي Pinball

1- پس از اجراي بازي عبارت 1max را در بازي تايپ کنيد تا توپ اضافي دريافت کنيد.
2- پس از اجراي بازي عبارت gmax را در بازي تايپ کنيد تا نيروي جاذبه را بالا ببريد.
3- پس از اجراي بازي عبارت rmax را در بازي تايپ کنيد تا امتياز خود را بالا ببريد.
4- پس از اجراي بازي عبارت hidden test را در بازي تايپ کنيد تا حالت تست بازي را فعال کنيد. پس از فعال شدن اين حالت اخطاري را دريافت نميکنيد و ميتوانيد با استفاده از موس توپ را جابجا کنيد.
5- پس از اجراي بازي عبارت bmax را تايپ کنيد را در بازي تايپ کنيد تا بازي را با يک توپ جديد شروع کنيد. پس از فعال شدن اين حالت اخطاري را دريافت نميکنيد ، پس از دست دادن يک توپ ، توپ جديدي دريافت ميکنيد.

=================================

- بازي Solitaire

1- پس از اجراي بازي 3 کليد Alt+Shift+2 را همزمان فشار دهيد تا بلافاصله برنده بازي شويد!
2- پس از اجراي بازي 3 کليد Ctrl+Alt+Shift را همزمان نگه داريد ، با اين کار در صورتي که 3 کارت را بيرون بکشيد فقط يک کارت را بيرون کشيده ايد!

==============================

- بازي FreeCell

1- پس از اجراي بازي ، 3 کليد Ctrl+Shift+Alt را همزمان فشار دهيد. سوالي از شما پرسيده ميشود که از ميان گزينه ها Abort را انتخاب کنيد. اکنون کافي است هر کارتي را که ميخواهيد حرکت دهيد تا پيروز ميدان شويد!
2- پس از اجراي بازي ، از منوي Game روي Select Game کليک کنيد. حالا در پنجره کوچک باز شده دو عدد 1- و 2- را وارد کنيد حالت هاي مخفي بازي نيز افزوده شود.

===========================

- بازي Minesweeper

1- براي استفاده از رمز اين بازي ابتدا تمامي برنامه هاي اجرايي را Minimize کنيد يا کلأ ببنديد. سپس بازي را اجرا نماييد. اکنون عبارت " xyzzy " را بدون علامت " تايپ نماييد.
سپس دو کليد Shift+Enter را همزمان فشار دهيد. اکنون در صورتي که موس را روي دايره هاي کوچک بازي که داخلش مين وجود دارد حرکت دهيد ، در گوشه بالاي سمت چپ صفحه دسکتاپ ، يک پيکسلي ظاهر ميشود. هر گاه پيکسل سفيد باشد يعني آن خانه مين ندارد و اگر سياه شد يعني حاوي مين است.

واژه ‌« HACK » به معنای نفوذ به سامانه‌های رایانه ای و دسترس غیر مجاز به سامانه است. به شخصی که این کار را انجام می‌دهد «هکر» گفته می‌شود. شاید در فیلمهای سینمایی دیده باشید که نفوذ به سامانه کاری جذاب و همراه با عباراتی مانند Well Come. نشان داده می‌شود؛ اما در واقع عملیات HACK چنین نیست.
نفوذ به سامانه رایانه ای شامل عملیاتی طولانی و خسته‌کننده است و البته به تجربه بالایی نیاز دارد. بسیاری از کاربران رایانه فردی را هکر می نامند که از برنامه‌های از پیش نوشته شده برای نفوذ به سامانه استفاده می‌کند، اما واقعاً این طور نیست. واژه هکر به شخصی اطلاق می‌شود که خودش برنامه‌ای را می‌نویسد و از آن برای این کار استفاده می‌کند که این کار به تجربه‌ بالایی در زمینه‌ برنامه‌نویسی احتیاج دارد. این‌گونه برنامه‌ها به زبان «C» نوشته می‌شوند. هر هکر باید به سامانه عامل‌های مختلفی تسلط داشته باشد که مهمترین آنها Vms و NT و Unix و Vmx و… است. در اینجا، در مورد این سامانه ‌ها و طرز شناسایی آنها توضیح مختصری می دهیم:
۱) Unix:
‌شاید بسیاری از اوقات هنگام اتصال به BBS یا Mail Servic عبارت ²Log in² را دیده باشید که از شما عبارت خاصی را می‌خواهد. در این صورت، می‌توان حدس زد که سامانه فوق Unix است. Unix به هنگام دریافت ID و کلمه‌ عبور اشتباه توضیحی در مورد اشتباه بودن یکی از این دو به طور جداگانه نمی‌دهد و اطلاعات غلط را به صورت کلی رد می‌کند. این خود از مزایای امنیتی Unix است. البته در Unix تعدادی ID و کلمه‌ عبور به صورت از پیش تعیین شده (Default) وجود دارد که می‌توان با استفاده از آنها وارد سامانه شد. معمولاً مسئول سامانه (SYS.OP) برای بالا بردن امنیت آنها را غیر فعال می‌کند. تعدادی از آنها عبارت است از:ID: Sys test و Guest و Decent که کلمه‌های عبور آنها بترتیب اینهاست:Systest و Decent و Guest. در Unix فایلها و اطلاعات کاربران معمولاً در فایلی به نام PassWD.TXT در نشانی
C:\ CAT\ETC\PassWD.TXT نگهداری می‌شود که معمولاً مسئول سامانه به علل امنیتی محل و نام این فایل را تغییر می‌دهد.
۲) ‌NT :
در مورد این سامانه در مقاله‌ «کلمه عبور در ویندوز» در شماره‌ ۱۷ مجله توضیح داده شده است.
۳) سامانه ‌های VMS و VMX:
حتماً هنگام‌ اتصال به BBS عبارت ²User name ² را مشاهده کرده‌اید. در این صورت، سامانه Server به احتمال زیاد یکی از دو سامانه فوق است. نفوذ به این سامانه ‌ها کار دشواری است؛ زیرا این سامانه با ورود هر ID غلط کاربر اصلی حساب و SYS OP را آگاه می‌کند و این موضوع را در فایل Log گزارش می‌دهد. این سامانه ‌ها را می‌توان به گونه‌ای تنظیم کرد که پس از ورود تعداد مشخصی I D یا کلمه‌ عبور غلط ارتباط را قطع می کند و حتی از ورود به آن حساب برای چند دقیقه یا تا روز بعد جلوگیری می‌کند. معمولاً نفوذ به سامانه شامل سه مرحله می‌باشد:‌
▪ امتحان کردن IDها و کلمات عبورِ از پیش تعیین شده‌ سامانه (Default)
▪ استفاده از روش Brute –Force یعنی امتحان کردن تمام حالتهای ممکن برای کلمه عبور n رقمی که با برنامه‌های خاصی مانند Unsecute انجام می‌شود. البته این روش در مورد سامانه ‌های VMS و VMX کاربردی ندارد.
▪ روش Dictionary Attac یعنی استفاده از فایلی متنی حاوی IDها و کلمات عبور بسیار که با برنامه‌های خاصی برای ورود به سامانه امتحان می‌شود.
گفتنی است که بیشتر ISPها و Net workها از سامانه ‌های Unix و NT استفاده می‌کنند.
پس از نفوذ به سامانه یا باصطلاح Shell باید در پی فایل حاوی کلمات عبور بود که این مرحله نیز بسیار طولانی و خسته‌کننده‌ است. در بسیاری از موارد، دسترس به این فایل تنها زمانی ممکن است که شما به عنوان Sys Op وارد سامانه شده باشد؛ یعنی باید کلمه‌ عبور مربوط را داشته باشید. Sys Opها معمولاً از دو کلمه‌ عبور استفاده می‌کنند که یکی از آنها کوتاه و ساده است (برای دسترس سریع) و دیگری پیچیده (برای امنیت بیشتر). بسیار خوب! پس از به دست آوردن فایل‌ حاوی کلمات عبور، باید آن را به رایانه شخصی خود انتقال دهیم. مرحله‌ بعد خواندن اطلاعات این فایل است. البته این کارِ راحتی نیست؛ زیرا فایلها را به علل امنیتی به صورت خاصی کد گذاری می‌کنند که در اصطلاح به آن Encrypted یا Cryptic می‌گویند. گاهی کار از این هم مشکلتر می‌شود؛ یعنی فایل کدبندی‌شده را رمزگذاری نیز می‌کنند و به آن فایل Shadowed می‌گویند.
برنامه‌های مختلفی برای خواندن این فایلها (باصطلاح Crack کردن آنها) وجود دارد که یکی از نمونه های معروف آنها John the ripper است. این گونه برنامه‌ها معمولاً دو قسمت دارد:
۱) عملیاتی به نام Unshadow؛ یعنی برداشتن کدهای رمز از فایل کدبندی شده
۲) عملیات استخراج IDها و کلمات عبور از فایل کدبندی شده (Decrypt)

ليست كامل از انواع سايت اميداوارم مورد توجه شما قرار بگيره

-------------------------------------------------------
- ==> ART                                             -
-                                                     -
- http://www.carpetour.com/fa/index.asp               -
- http://www.ad-lines.com/artweb                      -

برای دیدن بقیه آدرس ها به ادامه مطلب مراجعه کنید

استفاده از Keypad به عنوان

ميانبر

حتما با كليدهاي Keypad آشنايي داريد، همان طور كه مي دانيد، اكثر

كيبوردها شامل دو سري  دكمه براي نمايش اعداد هستند.

يكسري در بالاي دكمه هاي حروف و يكسري در گوشه سمت راست كيبورد كه

اكثرا در بانك ها و مكان هاي تجاري كاربرد دارد و در اكثر كاربردهاي خانگي

بدون كاربرد هستند. اگر شما هم از اين كليد كم استفاده مي كنيد، چه بهتر كه از

آنها براي راحتي خود به عنوان Short Cut استفاده نماييد.

براي اين كار ابتدا كليد NUMLOCK را روشن كنيد. سپس روي آيكن برنامه

اي كه مي خواهيد كليدي را براي آن اختصاص دهيد، كليك راست نماييد و

Propertise  را انتخاب كنيد.

در پنجره باز شده بر روي برگهShort Cut  كليد مورد نظر خود را انتخاب

نماييد و تغييرات انجام شده را تاييد نماييد. بعد از اين، در هر جايي از ويندوز با

فشردن اين كليد، برنامه مورد نظر شما اجرا خواهد شد.

چه تفاوتی بین وبلاگ‌نویسی برای خواننده‌ها و وبلاگ نوشتن برای لینک گرفتن،‌ پول یا «داغ» شدن در سایت‌های لینک‌پراکنی اجتماعی وجود دارد؟
معمولا وبلاگ‌نویس‌ها، چهار دلیل برای نوشتن دارند:
۱) خواننده‌ها
۲) لینک گرفتن
۳) پول
۴) داغ شدن در دیگ.
می‌دانم چه فکر می‌کنید، دلایل زیاد دیگری هم برای این کار وجود دارد، اما لزوما اینطور نیست!
● نوشتن برای‌ خواننده‌ها
اگر از من بپرسید، نوشتن برای خواننده‌ها بهترین شیوه وبلاگ‌نویسی است.
وقتی برای خوانندگان می‌نویسید انگیزه و و قصد شما اشتراک مطالب با آنهاست. شما به قصد جلب خواننده و ترافیک زیاد از دیگ یا پول نمی‌نویسید. وقتی برای خوانندگان می‌نویسید، مطالبی را که برای آنها مفید خواهد بود، با آنها به اشتراک می‌گذارید. نوشتن برای خوانندگان به معنی انتشار نظرات و دیدگاه‌های شخصی شما هم است.
غالبا وقتی شما برای خوانندگان می نویسید به لینک‌ها و پول و یا دیگ فکر نمی‌کنید، شما فقط به خوانندگان فکر می‌کنید، با این وجود اگر کسی پست شما را مفید تشخیص دهد و پست شما محبوب شود، چیز خوبی است ولی این هدف و قصد اولیه شما نیست. هدف اصلی شما، انتشار یادداشت‌های شخصی‌تان است.
● نوشتن برای لینک
وقتی برای لینک گرفتن می‌نویسید، امیدوارید که کسانی نوشته‌های شما را جالب تشخیص دهند، به آنها لینک بدهند و به این ترتیب آنها را با بقیه به اشتراک بگذارند. البته اگر به نوشته‌های شما لینک دادن نشود، ناراحت نمی‌شوید، چون به هر حال خواننده‌های اولیه شما آنها را می‌خوانند.
در این شیوه وبلاگ‌نویسی شما با علم به اینکه خواننده‌های غیرثابت وبلاگتان، از نوشته‌های شما استفاده خواهند برد، انتظار لینک دارید، چیزی که خواننده‌های بیشتر و مشترکان وبلاگی بیشتری برای شما به ارمغان خواهد آورد.
● نوشتن برای دیگ
جلب ترافیک از سایت‌های لینک‌پراکنی اجتماعی social bookmarking به خودی خود چیز بدی نیست. اما باید توجه داشت خوانندگانی که از سایت‌های لینک‌پراکنی اجتماعی (دیگ یا بالاترین خودمان) به وبلاگ شما هدایت می‌شوند بر خلاف خوانندگان ثابت شما، طبق وسیعی را دربرمی‌گیرند.
خوانندگان ثابت وبلاگ شما که یا مشترک فید وبلاگتان هستند و یا مرتب با مرورگرشان از وبلاگ شما بازدید می‌کنند، بنابراین این خوانندگان ثابت، کسانی هستند که غالبا ایده‌ها و سلایق مشترکی و مشابهی با شما دارند.
اما یک مرورگر سایت‌های لینک‌پراکنی اجتماعی غالبا (نه الزاما)، شتاب زیادی برای دیدن لینک‌های جالب‌تر و جذاب‌تر دارد، تیترهای جذاب به راحتی توجهش را جلب می‌کند، تأمل و درنگ خوانندگان ثابت شما را ندارد و به خصوص اگر پستی نوشتاری نسبتا بلندی نوشته باشید، به عادت کاربران اینترنت عجول، کمی از ابتدای پست می‌خواند، نگاهی به عکس‌ها می‌اندازد و احیانا کلمات بولد شده را می‌پاید.
حتی کامنت‌هایی که به وسیله این خوانندگان گذاشته می‌شود، «گاه» آنقدر بی‌ربط هستند و یا با ادبیات و نوع نگرش شما و خوانندگان همیشگی‌تان تفاوت دارند، که اسباب دلسردی شما را از وقتی که بابت نوشتن گذاشته‌اید، فراهم می‌سازند.
اما در عین حال نمی‌توان انکار کرد که این سایت‌ها به خصوص در ایران که رفتن به صفحه اول آنها کار چندان دشواری نیست، می‌توانند باعث کشف شدن اولیه یک وبلاگ‌نویس خوب کمک کنند و گاه باعث افزوده شدن خوانندگان خوبی به وبلاگتان می‌شوند.
● نوشتن برای پول
بدبختانه و شاید بهتر باشد بنویسم خوشبختانه، وبلاگ‌نویسان ایرانی از محل وبلاگ درآمدی ندارند. اگر نوشتن برای پول در ایران مفهومی داشت، شاهد ظهور چه وبلاگ‌ها و چه پست‌هایی که نبودیم!
حالا فرض کنید چنین چیزی ممکن بود و شما صاحب یک وبلاگ خوب بودید و در عین حال جنبه‌های اقتصادی را هم در نظر داشتید، فکر می‌کردید بعضی خوانندگان با درآمدی شما از محل وبلاگ به سادگی کنار می‌آمدند؟!
● نتیجه‌گیری
شاید برای شما به عنوان یک خواننده صرف وبلاگ‌ها و یا یک وبلاگ‌نویس تازه‌کار عجیب باشد، ولی باید بنویسم برای وبلاگ‌نویس‌های کهنه‌کار که قبلا موفقیت‌هایی در وبلاگ‌نویسی به دست آورده‌اند، اعداد بازدید چندان مهم نیستند، چه تفاوتی بین ۱۰۰۰ بازدید و ۵۰۰۰ بازدید وجود دارد؟!
غرضم این نیست که این وبلاگ‌نویس‌ها از داشتن خواننده زیاد، خشنود نمی‌شوند، ولی چیزی که برای آنها مهم‌تر است، انتقال ایده‌ها و نظرات و چیزهای جالبی است که در وب و یا در دور و بر خود می‌بینند و همچنین تعامل و بازخورد سازنده‌ای که با خوانندگان برقرار می‌کنند. اینها به مراتب مهم‌تر از اعداد مرور صفحات وبلاگشان است.
در واقع وبلاگ‌نویس‌ها هم مثل سایر انتشاردهندگان محتوی هستند و به مرور اهداف و اغراض مشابهی با آنها پیدا می‌کنند. هیچ نویسنده‌ای از پرفروش شدن کتاب‌هایش، ناخشنود نمی‌شود و از شهرت اجتماعی هم همینطور، اما نگاهی به مصاحبه‌ها و حرف‌های آنها بیندازید: اورهان پاموک می‌گوید که برای خواننده‌های ادبی می‌نویسد، آن هم نه خوانندگانی محدود به ترکیه و یا یک منطقه جغرافیایی بلکه برای خوانندگان ادبی همه جهان و اگر جز این بود این همه رنج و تهدید را تحمل نمی‌کرد. دوریس لسینگ در سن کهنسالی برنده جایزه نوبل ادبی شد و وقتی خبر برنده شدنش را به او دادند، دیدن قیافه بی‌تفاوت و سردش برای هر کسی جالب بود، او سال‌ها قبل به هدفی که قبلا داشت، رسیده بود: اشتراک ایده‌ها و علایق و تخیلاتش با دیگران.
وبلاگ‌نویسی در ایران دوره‌های مختلفی را سپری کرده است و ناگفته پیداست که این دوره‌ها را کاملا نمی‌شود از لحاظ زمانی از هم تفکیک کرد و در هر دوره وبلاگ‌نویس‌هایی از دسته های مختلف می‌توان پیدا کرد:
▪ دوره اول: زمانی بود که هر کس از اینکه نوشته‌اش را به فارسی و به مدد جادوی یونیکد و به رایگان در وب می‌گذارد، شگفت‌زده می‌شد، همه شگفت‌زده می‌شدند که برای اولین بار در زندگی‌شان در حال خواندن نوشته‌های غیررسمی از انواع مختلف هستند: دست‌نوشته‌های یک دختر دانشجو، نظرات سیاسی اجتماعی یک آدم کاملا عادی یا نظرات یک نفر در مورد فیلمی که دیشب دیده است.
▪ دوره دوم: بعد از مدتی همزمان با تحولات سیاسی در ایران، زمانی رسید که همه می‌خواستند برای وبلاگ کارکردی سیاسی اجتماعی تعریف کنند، اینجا بود که صحبت از تعهد و هدف و آرمان به میان آمد، وبلاگ‌هایی گوی سبقت را ربودند و چهره شدند و مخاطب زیاد یافتند. ژورنالیست‌های حرفه‌ای هم غالبا یا وبلاگ‌نویس شدند و یا سایتی برای انتشار افکارشان پیدا کردند.
▪ دوره سوم: اما بعد از این اقبال اولیه شگرف به وبلاگ‌ها، کم‌کم دوره رکود وبلاگ‌ها هم فرا رسید. دیگر روزانه‌نویسی‌های عادی جلب توجه نمی‌کرد و خواننده به وبلاگ نمی‌آورد. وبلاگ‌ها و خوانندگانشان مثل دو دوست شده بودند که بعد از مدت‌ها یکدیگر را دیده‌اند و چند روز بی‌وقفه حرف زده‌اند و به نقطه‌ای رسیده‌اند که دیگر حرفی برای گفتن به هم ندارند.
باز هم همزمان با تحولات سیاسی اجتماعی، بسیاری از وبلاگ‌نویس‌ها طیف سیاسی اجتماعی احساس کردند که به هر علت وبلاگ‌‌ها هم نمی‌توانند اسبابی برای ترویج فکر‌هایشان و عملی کردن آنها شوند، وبلاگ‌هایی که با طیف «محدودی» از کاربران نسبتا «محدود» اینترنت در ایران ارتباطی باز هم «محدود» برقرار می‌کردند و هیچگاه نمی‌توانستند جای رسانه‌های سنتی و عمده را بگیرند.
▪ دوره چهارم: اما دوره‌ای که فعلا در آن به سر می‌بریم، دوره چهارم وبلاگ‌نویسی است. دیگر تعداد پست‌های وبلاگ‌نویس‌های دوره اول و دوم بسیار کم شده است و وبلاگ‌نویس‌های این دوره‌ها تأثیرگذاری قبلی خود را ندارند.
به دوره‌ای رسیده‌ایم که اشتراک شتاب‌آلود لینک، وب ۲.۰ و سرگرمی‌سازی در وبلاگستان جهانی نقش عمده را ایفا می‌کنند، پست‌ها حتی در همین وبلاگستان خودمان رنگی‌تر و چندرسانه‌ای‌تر شده‌اند و داغ شدن در بالاترین و لینک گرفتن با انتشار انبوه پست‌های سرگرم‌کننده است که اهمیت یافته است.
در وبلاگستان ما که هنوز نتوانسته دانشگاهیان برجسته را به خود جلب کند، اقبال و توجه به چنین پست‌هایی به شدت زیاد شده است. اتفاقا نوشتن این پست‌ها کار سختی نیست، کافی است به گوگل ریدر انبوهی از خوراک‌های سایت‌های سرگرمی‌ساز را معرفی کرد تا همیشه خوراک آماده برای وبلاگ داشت.
در چنین شرایطی آیا فضایی برای نوشته‌های وقت‌بر و تأثیرگذاری که کارکردی به جز پر کردن وقت داشته باشند، باقی می‌ماند؟ آیا دیدن عکس‌های کپی‌پیست شده از یک وبلاگ فرنگی بدون هیچ پرداختی، می‌تواند همان کارکردی مشابه وبلاگی داشته باشد که اندیشه‌ای را ترویج می‌کند و سعی می‌کند نگاهی متفاوت به دنیا داشته باشد؟
سرگرمی‌سازی entertainment به خودی خود چیز ناپسندیده‌ای نیست، مشروط به اینکه قید «متعهدانه» را هم یدک بکشد، تفاوت بسیاری بین سرگرمی‌سازی متعدانه و زردنویسی وجود دارد، آفتی که هر وبلاگی را تهدید می‌کند.
اما سؤالی که باقی می‌ماند این است که وبلاگستان به کدام سمت و سو خواهد رفت؟ آیا دوره پنجمی را شاهد خواهیم بود که در آن وبلاگستان یک طبل میان تهی شود و یا برعکس با پیوستن وبلاگ‌نویس‌های متفاوت و تخصصی‌نویس، دوره طلایی آن را خواهیم دید.

بعضی ا ز کلید ها ی کیبورد واقعا کا ر را ه ا ندا ز هستند